agar aku berhikmah

yah : k.diyana, nak pakai ni. (tunjuk pendant di leherku)
diyana : eh, tak boleh. yah kecik lagi.
yah : nak pakaaai...
diyana : ummi, boleh ke dia pakai ni?
ummi : pecah benda tu kang.
diyana : hmm, yah pakai sekejap je. lepas tu bagi balik tau.
yah : hmm *angguk.

..aku pun pakaikanla kat leher dia..

..beberapa ketika..

diyana : dah, yah. nak balik, nanti rosak kang.
yah : emmmmm... *sambil nak lari
diyana : heyp, tadi cakap sekejap je kan...
yah : tak ole aaa... (pelat pun tak hilang lagi)
diyana : sini kamaliah.
yah : tak oleh!
diyana : bo-leh.
yah : tak oleh!!
diyana : bo-leh.
yah : tak oleh!!

hmm, dia dah biasa main boleh-tak boleh ni bila bertengkar dengan abang-abang kenit dia.

buat dunno je lah. sambung lipat kain.

arif : k.diyana, kena cakap "yah, mintak. tu saya punya"
diyana : haa?
arif : kena cakap macam tu, nanti dia bagi.
diyana : ok, k.diyana cakap macam tu dekat yah eh.

(konon nak prove yang gerenti tak berkesan punya,
sebab kamaliah ni jenis degil dia lain sikit.)

diyana : yaah, mintak. tu k.diyana punya.
yah : *tiba-tiba datang hulur leher dia, bagi orang ambik pendant tu.
*eh eh, macam password pulak.
diyana : terima kasih.

yah nak ikut aaa...

...Allah mengajarku melalui lisan si kecil...